Le Meilleur des Mondes

God bless the U.S.Animals

2008-10-05T11:20:00.000-07:00

Op een steenworp van de Columbia campus ligt een joekel van een kathedraal, St John TheDivine gedoopt. Enkel de St. Pieters Basiliek doet het beter in de ranking van grootste kerken ter wereld. Veel kerken doen het evenwel beter wanneer het op pracht en praal aankomt. Degevels van St Johns kleuren langzaam donkergrijs door de uitlaatgassen van toeristenbussen die er halt houden, en binnenin is er al helemaal niets te beleven. Het protestantisme viert hier duidelijk (geen) feest.

Behalve vandaag dan, voor de jaarlijkse Blessing of the Animals ter ere van St Franciscus, een natuurkozende heilige. Ik loop half toevallig op het gepaste moment voorbij de Kathedraal. Een stoet van dames en heren in wit gewaad staat op het punt een halve zoo de kerk binnen te leiden. De kameel steelt duidelijk de show, smakkend en licht arrogant om zich heen turend. De koppige lama die de trap niet opwilde kan op minder sympathie rekenen. De reuzenschilpad wordt op een karretje voortgeduwd, een konijn zit in een versierde kooi worteltjes te knabbelen.

Wanneer de dierenstoet binnen is voor een kruisje van de bisschop, merk ik dat het échte circus zich langs de flank van de Kathedraal heeft opgesteld. In het parkje naast de kerk staan twee lange rijen huisdierbezitters aan te schuiven om hun eigen troetel te laten zegenen. Vooral blaffers natuurlijk - van de kleinste teckel tot koeien van honden - maar ook hier en daar een kat en een hipster meisje met een rat - gratis te verkrijgen in elk metrostation.

De grootste bezienswaardigheid in de categorie Huisdieren is een grote geel-blauwe papegaai op de schouder van een transseksueel. Het stel wordt druk gefotografeerd en geïnterviewd door een kudde lokale reporters. 'Linda' legt uit aan wie het horen wil hoe ongelooflijk zaligmakend het is om jaarlijks met de 17-jarige Chuckle naar St John's te komen voor een zegen van de Goede God. Ik weet niet zeker of ik het dier het indrukwekkendste vind dan wel de eigenaar.

West Side Story

2008-08-24T07:56:00.000-07:00

Ik zit op de minst stijlvolle tuinstoel van New York. Het oermodel in wit plastiek dat je net zo goed in een afgelegen Tanzaniaans dorp kan vinden, vol verfvlekken, met een scherp uitgesneden gat ter hoogte van het zitvlak en vier krammakelige poten die er niet in slagen allemaal tegelijk de grond te raken. Wiebel wiebel. Aan dat laatste kan de stoel weinig doen. Hij staat op het plat dat van mijn appartementsgebous, en laat die 'plat' nu net bijzonder relatief zijn.

Hoewel mijn huidige dak niet kan tippen aan de Brooklynse variant van twee jaar geleden, moet het niet onderdoen qua New Yorksheid. Het heeft alles weg van de set van West Side Story. Een paradijs voor tapdansers die langs laddertjes en verhoogjes van het ene platform naar het andere springen, zich via een schoorsteen naar beneden laten glijden om via een roeste goot terug naar boven te klimmen en de choreografie te voltooien. De meeste gebouzen zijn gekroond met een houten watertank op stelten die het het New Yorkse dakenlandschap zo typeert. De ondergaande zon kleurt de scene in zuiderse tinten. Zes verdiepingen lager loopt een straatfeest van San Dominicanen ten einde; de kraampjes worden afgebroken maar de Latino-muziek schalt nog door de boxen en de geur van gegrild vlees is nog lang niet verdampt.

Ideaal moment om de ingebouwde camera op mijn laptop uit te proberen. Een twee test - een twee test. (Test om een videootje te maken geslaagd, tekst om het videootje op te laden op deze side mislukt. Zie facebook...)

There's no such thing as a free lunch

2008-08-23T14:12:00.000-07:00

... tenzij voor studenten aan Columbia Law School. Naast een Introduction to American Law hebben we de eerste weken ook recht op een onvervalste Inleiding tot Overdadig Eten.

Mijn investeringen in yoghurt, banaan en granola als ontbijt bleken een maat voor niets. Elke ochtend staat ons een uitgebreid buffet op te wachten in de hal van de rechtenfaculteit. Ik vind er een luxevariant van mijn ontbijtgranen terug, maar ook bagels, cream cheese en gerookte kalkoen, verse fruitsalades, boterrijke croissants en muffins, een waaier aan vruchtensappen (no pulp, some pulp, lots of pulp) en melkvarianten (no fat, law fat, lots of fat - dat laatste heet gewoon plain). Het jammere is dat je natuurlijk pas op vrijdag ontdekt dat deze gratis ontbijtverwennerij enkel de eerste week geldt, net wanneer de gewenningsverschijnselen beginnen op te treden.

Niet dat we sindsdien ondervoed zijn. Wanneer een verplichte infosessie tijdens de middagpauze wordt gehouden huldigt men hier het principe dat een gratis maaltijd niet alleen een gunst maar zelfs een recht is. Picknickboxjes worden aangevoerd, aardappelsla (lees: mayonnaiseblurrie) en brownie incluis. Is de infosessie niet verplicht, dan gaat men er alsnog van uit dat er op zijn minst chocolate chip cookies for all moeten worden voorzien, wellicht uit vrees voor een (ahum) magere opkomst. Het doet me denken aan de koffie en boterkoeken die we in het laatste jaar van de middelbare school om beurt naar de les Geschiedenis meebrachten. Krimoorlogen vol croissantkruimels, politionele acties in Indonesie gedopt in verse koffie.

Ik hoor de criticaster denken dat gratis niet echt gratis is als je tienduizenden dollars inschrijvingsgeld (auch!) neertelt om een jaartje aan deze fijne instelling te studeren. Klopt, ware het niet dat de faculteit niet de enige speler is in de wedstrijd Vetmesten. Studentenorganisaties verdringen elkaar om met eigenzinnige caloriepakketjes nieuwe leden te ronselen. Na de Ice Cream Social die ik gisteren als vieruurtje kreeg van het Public Interest Institute, had ik 's avonds de keuze tussen een senegalees diner in Harlem - vriendelijk aangeboden door de African Law Students Association - en een State Diner & Drinks Night van de Columbia Federalist Society.

Wie dacht dat mijn culinaire kennis erop vooruit zou gaan dankzij deze vrijgevige ingesteldheid komt bedrogen uit: na de eerste weken ebt de originaliteit van het aanbod weg en verzeilt men naar verluidt in een monotoon pizzatijdperk. Maar tot dat zover is genieten we vooralsnog met volle teugen van a free lunch.

Het is grijs en het zegt piep

2008-08-22T06:18:00.000-07:00

Een paar dagen geleden koerste een unidentified running object vanonder de koelkast over de keukenvloer richting koelkast. Ik had mijn rug net gedraaid, het ding dacht vermoedelijk dat de kust veilig was. Ik dacht Lies, face it, dit is New York, het paradijs van het ongedierte.

Sindsdien heb ik uitgebreid de kans gekregen om nader kennis te maken met Jerry, de huismuis (jep). Eergisteren verstoorde ik Jerry's knabbelfestijn door onverwacht mijn kamer binnen te stappen. In een flits zat de muis onder de kast, en in eenzelfde flits was ik mijn kamer terug uit. Ik vond dit niet leuk, slikte even en betrad wat ik uiteindelijk nog steeds als mijn territorium beschouw, zocht tevergeefs naar mijn nieuwe kamergenoot en sliep die nacht onrustig. Tot daar.

Maar gisteren kwam Jerry net iets té close. Nietsvermoedend had ik het blenderdeksel van een leeg (haha, leeg) tomatenblik gehaald, even raar opgekeken van de sinaasappelpulp (haha, sinaasappelpulp) die schijnbaar nog aan de binnenkant kleefde, alsnog het deksel op de blender geplaatst om een heerlijke smoothie te mixen (haha, heerlijk). Toen ik het deksel wilde spoelen bleken de plekjes op het deksel geen pulp te zijn, maar smerige vetvlekjes. En toen ik in het tomatenblik keek bleek dat niet leeg te zijn, maar de gevangenis van Jerry, die spartelend over de rand probeerde te klimmen. Of de smoothie heerlijk was heb ik nooit geweten, in een wip was de lust in de smoothie geblust.

Mijn huisgenoot heeft het beestje vanochtend vakkundig begraven en vallen geplaatst om andere kandidaat-Jerry's en Jerryna's het leven zuur te maken. Want ik maak me geen illusies, een muis komt nooit alleen. En het kan nog altijd erger: er zijn ook nog Jerry's tantes en nonkels. Zo is het op vuilnisbakkendag keer op keer rattenfeest voor de deur van onze buren drie gebouwen verderop. Vraag me niet hoe ze in dat appartement sorteren, feit is dat ze de lekkerste vuilzakken van de hele straat bijeensprokkelen. Ik steek de straat pas over wanneer ik loodrecht op mijn eigen gebouw kan afstappen.

Twee jaar geleden schreef ik een stukje over de macht en pracht van New Yorkse honden. Ik blijf erbij, blaffers zijn de troetelkinderen van de New Yorker. Maar de echte koningen van de dierenwereld zijn kort van poot, lang van staart en donkergrijs van vacht. Meet the mouse, greet the rat.

Voorgerecht, intermezzo, hoofdschotel

2008-08-19T19:23:00.000-07:00

Op mijn menukaart van de recentste jaren staat de appel centraal. Niet zomaar een pietluttig appeltje, vol rotte plekken en melige vruchtenvlees. Nee, de appel der appelen, the Big Apple.

Het voorgerecht heb ik ondertussen twee jaar geleden opgepeuzeld: een stukje appelschil dat smaakte naar meer. Die schil heet Brooklyn, is sappig en vol vitamientjes. Het geeft bovendien een prachtig panoramisch uitzicht op het hoofdgerecht van de Big Apple, Manhattan. Het uitzicht is zodanig overdonderend dat de verleiding groot is om de plat de résistence ongeroerd te laten uit schrik voor een indigestie. Voorlopig voldaan trok ik me terug. Na elk copieus voorgerecht past een korte pauze om de smaakpapillen te laten recupereren, de eetlust opnieuw te laten aanzwellen en het hoofdgerecht met des te meer verlangen aan te vatten.

Niet dat ik me tijdens het intermezzo verveeld heb. Tijdens de appelloze periode heb ik een aantal andere interessante smaken ontdekt. De pittige smaak van NGO-werk. De verfijnde, complexe smaak van academisch onderzoek. De fruitige smaak van gezellige huisgenootjes - ananas, banaan, mango en een paar blaadjes munt. De poivre & zoutsmaak van de stad Bruxel. De ietwat bittere smaak van motivatiebrieven, aanbevelingsbrieven, bedel- en smeekbrieven die het pad naar de Grote Appel terug hebben geëffend.

Bijna twee weken geleden ben ik begonnen aan het hoofdgerecht. Ik heb me de eerste dagen gewapend met mes en vork, een apple laptop en een apple iPod om niet uit de toon te vallen (zou het toeval zijn dat New Yorkers kicken op de witte producten die Apple aan recordtempo uitbrengt?). Uit strategische overwegingen heb ik ervoor gekozen me ditmaal via het steeltje in te werken, via het Noorden. Mijn voorlopige stek ligt ten Noord-Westen van Central Park, op een paar blokken van de campus van Columbia. Een nieuw perspectief to say the least: wie bovenop de Big Apple klimt krijgt een mooi overzicht maar ook een beetje hoogtevrees.

Ik hoop het komende jaar te smullen tot ik het klokhuis bereik. Mijn weg daarheen zal ik op al dan niet regelmatige tijdstippen neerpennen op deze blog.

En het dessert, hoor ik de vooruitziende smulpaap denken? Toekomstperspectief, iemand? Wie sjal sie.

Ode aan Leuven

2007-02-04T16:29:00.000-08:00

Ik kom net terug van Das Leben der Anderen, een prachtfilm over goede en slechte mensen in de DDR amper 20 jaar geleden. Het soort film waarna je in elke portiek een geheime agent met lange mantel verwacht die ijverig persoonsgegevens neerkriebelt in een verkleurd notitieboekje.

Op een fiets met slechte remmen stuif ik de heuvel af waarop Leuven ligt maar de enige die ik vanuit mijn ooghoeken waarneem is een eenzame fietser op de Bondgenotenlaan. Leuven is leeg. Ik flits door het centrum van het centrum waar de stad, de kerk en het universiteitshart baden in de donkergele gloed van hun spotlights, maar er is niemand om van dit stille spektakel te genieten.

Zaterdag was het op de Bondgenotenlaan nochtans koppen lopen. Groot-Leuven zakte af naar de enkele winkelstraten die de stad rijk is, de één op zoek naar de laatste -70%, de ander nieuwsgierig naar de nieuwe lente- en zomercollectie. Zo'n weekends worden op vrijdagmiddag ingeluid door de hostessvaliesjes die studenten ratelend voorttrekken over de kasseien richting station. Ze toveren het studentenrijk om tot de provinciestad die Vlaams-Brabant liefkoost.

Binnen een week palmen de jongeren de stad terug in en waant Leuven zich voor een paar dagen the City that never sleeps. Zorgeloos zoals het de eerste dagen van een nieuw semester hoort schuimen studenten Après-Ski-TD's en kotfeestjes af. Sommigen worden vanaf Dag 3 zenuwachtig omdat de cursussen nog niet van de pers zijn terwijl anderen zich afvragen of de lessen al terug begonnen zijn. Zorgeloos zoals het hoort, totdat de werkcolleges aanbreken.

Maar eerst is het in Leuven nog één weekje pauze. De student staat in de Alpen op de latten en de Leuvense dagtoerist is opnieuw aan het werk. Enkel de ouderen van dagen blijven trouw aan het verlaten Ladeuzeplein met haar Centrale Bib en haar gifgroene kever. Het had een prima waakdier kunnen zijn in dergelijke desolate dagen, maar kunstenaar Jan Hoet prikte het insect ondersteboven en sindsdien staart het doelloos naar de steeds feller wordende zon. Een gemiste kans; dit stadje verdient een beschermengel.

Wanneer het Noord-Nederlands verdrinkt

2007-01-30T01:04:00.000-08:00

Voor me ligt de cursus International Environmental Politics. Bijzonder toepasselijk in een maand waar je kan twijfelen of gesynchroniseerde vogelvluchten nu al de lente aankondigen of net het begin zijn van de Grote Trek naar het Zuiden. Omdat die cursus wenkt en de tijd krap is, pen ik hier een oude bijdrage voor ons toenmalig schoolkrantje over. Gedachtenkronkels van 8 jaar geleden, uit de tijd dat de Nederlanders nog Nederlands praatten en de Belgen geïntimideerd en onderdanig buigden.

2064 - Wie had ooit kunnen denken dat het broeikaseffect zulke onverwachte evoluties zou teweegbrengen! Het smelten van de ijskap zorgde er niet alleen voor dat de ijzersterke Deltawerken het begaven, maar ook dat twee derden van wat toen al 'Neder'land genoemd werd de functie van onderzeeër kreeg toegewezen. Voor de ongelukkige inwoners van dit zinkende stukje grond zat er jammer genoeg niets anders op dan uit hun teergeliefde landje te vluchten, tevens trachtend nog zo dicht mogelijk bij hun onder water gelopen vaderland te blijven.

Door deze omstandigheden klopten de Nederlanders aan het deurtje van het fiscale paradijs aan, namelijk het land der Belgen... Dit alles verliep natuurlijk niet zonder problemen, want de Vlamingen zagen eindelijk hun ultieme kans om boven die arme Nederlanders uit te steken. Dit lieten ze dan ook meteen duidelijk blijken, namelijk op taalkundig vlak. De Vlamingen, die al eeuwen te lijden hadden onder de drukkende meerderheid van de 'Nederlandse Nederlandstaligen' konden eindelijk eens tonen wat hun vaak bespotte Vlaams inhield.

Dit regelden ze als volgt: er werd een cursus 'Vlaams' opgelegd voor elke Nederlander die een Belgische verblijfsvergunning wenste. Het resultaat was spectaculair...

De dramatische gevolgen van het broeikaseffect hadden ook gevolgen voor de Nederlandse afdeling van het Lycée International te St.-Germain-en-Laye. Aangezien de nieuwkomende Nederlandstalige kinderen nu allemaal een Vlaams accent hadden, werkte dit aanstekelijk bij de nog 'Nederlandse' leerkrachten. Deze gingen op de duur instinctief Vlaamse woorden en uitdrukkingen gebruiken.

Toen 't stukske verscheen probeerden onzen Ollandse meester een eel les lang 't Vlaams accent uit. Maar het moet gezegd: Zuid-Nederlands praten is een gave. Willen maar niet kunnen. Maar wellicht is een aangepaste formule van Minister Leterme hier meer toepasselijk: noch willen, noch kunnen!

Ego-trip en alter-trip

2007-01-12T12:03:00.000-08:00

Hoe ik het in New York stel? - Stelde. Of ik dan niet meer terugga? - Heel graag, maar nee, of toch niet onmiddellijk. Of ik dan geen groot zwart gat heb, nu zo?

Geen gat nee, niet zwart en zeker niet groot. Sinds kerst hou ik me zoet met lezen, samenvatten, een beetje onderlijnen maar niet te veel, koffie drinken, 's nachts opblijven, begrijpen en onthouden. Notities bijeensprokelen en boeken aanschaffen. Kortom, studeren. Ik probeer mijn kennis van de Internationale Betrekkingen wat aan te scherpen. Bij de VN was het vlees en bloed, hart en nieren, in Leuven is het opnieuw papier en inkt, Acco en Blackboard.

Na de examens nog steeds geen zwart gat, integendeel. In februari volgt een nieuwe ervaring: de andere kant van de Leuvense lessenaar. Ik kreeg de helft van de werkcolleges Rechtsvergelijking toegewezen, een kans om de eerste generatie bachelorstudenten te laten proeven van het recht over onze landsgrenzen heen. De reis leidt ons naar Frankrijk en vervolgens naar Zuid-Afrika; ek hoop hulle geniet dit 'n beetjie.

Eenmaal de lesjes gegeven, werkjes verbeterd en puntjes geteld, hoop ik opnieuw het Oude Continent te verlaten voor een project dat me al boeit sinds het werd opgericht: de vrijwillige dienst voor ontwikkelingssamenwerking van de BTC. Na de vergaderzalen van de Algemene Vergadering en de aula's van de K.U.Leuven voel ik de aantrekkingskracht van het Zuiden (opnieuw) voor een grassroots-ervaring. Uit verlangen iets bij te brengen, maar vooral om iets bijgebracht te worden.

De eindselectie voor het programma is pas voorzien voor de late lente zodat de volgende ballonnetjes op deze blog van bijzonder dichtbij zullen komen.

Wie nu als lezer vreest een zwart gat te krijgen op vlak van buitenlandse avonturen kan altijd de links (rechts) even raadplegen. De broer & vriendin steeds meer geworteld in Roma, Mien op reis door Zuid-Amerika, Silvie en haar laatste dagen op de Nederlandse ambassade in Thailand, Suzanne en Julie in Afrika in het kader van de BTC, de Zuid-Afrikaan Ruan die Amerika ontdekt: leesvoer genoeg. Maar het Gouden Kompas gaat toch wel naar drie vroegere schoolkameraden die net aan één van de origineelste wereldreizen begonnen zijn. Veel leesplezier!

Oost, West

2007-01-06T03:58:00.000-08:00

De kalkoen is op, de champagne ook. Om het uur, telkens één tijdszone opschuivend naar het Westen, heeft de wereld geroepen dat een nieuw jaar begonnen is. 2007 is 24 keer opnieuw begonnen. Maar verandert er eigenlijk iets, naast Kofi Annan die de wereldvrede als zorgenkindje ruilt voor de landbouw in Afrika?

Toch wel! De Europese Unie heeft er twee telgen bij, Roemenië en Bulgarije. De uitbreiding gaat onverstoord verder, zoals een ballon die je zucht na zucht grootblaast. In de Balkan, die in het vorige decenium nog uiteengereten werd door burgeroorlogen, worden de brokstukken geruimd en het pad naar de toetreding schoongeveegd. Corruptie dient nog geregeld als pasmunt in de twee nieuwe lidstaten; taxi's in Sofia zetten de toeristen met genoegen af - letterlijk.

Niet alleen is het Oosten nog niet volledig vertrouwd met de Westerse gebruiken, ook het Westen volgt lang niet hoe het er in het Oosten aan toe gaat. Vraag aan je dierbaren -of aan jezelf?- wie de nieuwe lidstaten zijn sinds 2004 en je krijgt de gekste antwoorden: Tsjechoslowakije? Oost-Duitsland? De Sovjet-Unie misschien? Of dan toch Turkije, hoe zat dat precies? En die gekke uil op de Euromuntstukken, zou die niet uit Egypte komen? Allemaal echt gebeurd!

Maar wie plots een EU-dipje krijgt, raad ik de Europese verhoudingen van vòòr de EU even onder de loep te nemen. Ik kreeg daar tijdens deze feestperiode de kans toe en trok mijn ogen open. Burgeroorlogje langs hier, revolutietje langs daar. Moordpartijen in Spanje, veldslagen in Constantinopel. Geheime akkoorden tussen Groot-Brittanië en Rusland, verdedigingsallianties tussen Pruisen/Duitsland, Oostenrijk en Italië. Je verstaat nog amper hoe er ooit een stabiel Europa van 6 tot stand kon komen.

Dus wat mij betreft, veel goede moed voor EU 27 in 2007! Als ze de ballon maar niet te snel, te groot willen opblazen, want het kleinste kind weet wat er dan gebeurt.

Start spreading the news...

2006-12-20T17:30:00.000-08:00

Met de laptop op het vliegtuig, tussen twee onmogelijke Columbianen die luidruchtig hun rechtstreekse omgeving wakker houden, probeer ik de indrukken van 3 maanden New York in een notendop te vatten. Het waren drie volmaakte maanden want elke dag was even intens en vernieuwend. Drie onvolmaakte maanden ook, want veel-te-kort. Drie maanden zo compact als de stedenbouw in Manhattan.

Son problème, c’est qu’il n'y a que 24 heures en une journée. Ik had graag nog meer snapshots geschreven maar zoals het klokje tikt in NYC, zo snel tikt het nergens. Hierdoor heeft de anonieme lezer een aantal indrukken gemist die hier nochtans een plaatsje hadden verdiend.

Zoals een stukje "Droits de l’homme dans tous leurs états (et dans quelques Etats en particulier)" waarin ik wou uitwijden over resoluties over mensenrechten in Wit-Rusland en andere Noord-Korea's. Over de politieke gevoeligheid van zo'n initiatieven en het brede gamma diplomatieke verweermiddelen dat elk betrokken land uit de mouw schudt om de eer te redden.

Of een tekstje over informal consultations na het werk, waar tegenstrevers uit de vergaderzaal vrede sluiten op persoonlijk vlak. Hoe Westerse delegaties het glas kunnen heffen op de Cubaanse missie onder het oog van Fidel Castro die vanop een immense poster de gasten ironisch toeknikt. Of opgevangen reacties op de vermeende splitsing van ons België in de VN-cantine, waar de Darfur-specialist van de VN wordt ingelicht door een journalist van El Pais over de recentste Histoire Belge.

Of over hoe New York erin slaagt een eigen identiteit, een trost en een ongelofelijke cooliteit te ontwikkelen ondanks (of dankzij) de grote diversiteit van haar miljoenen inwoners. Het gedeeld enthousiasme van ambitieuze lui die NYC als transitieplek par excellence beschouwen, de I ♥ NY zakken van de supermarkt, de lokale weekbladen die onvermoeibaar verslag uitbrengen van de zotheid van de Grote Appel : het geeft soms zelfs een dorpsgevoel.

En nog foto's & uitleg over schoenen in de bomen als signaal voor de verkoop van illegale middelen, lilakleurige bloemkolen op een "organisch" marktje, een stokoude indiër in prachtig wit gewaad die tussen de wolkenkrabbers, op een klein BMX'je, nog wel in tegenrichting de avenue oprijdt.

Who wouldn't want to be a part of it?

The best side of the best falls

2006-12-13T13:18:00.000-08:00

December 2004, trektocht door Zuidelijk Afrika. Onze snikhete bus steekt de grens tussen Botswana en Zimbabwe over, paspoortcontrole. Visum aan 40 dollar voor de Europeanen, 50 dollar voor de Britten : Zimbabwe neemt wraak omdat het zopas uit de Common Wealth is getrapt. De douane-officier doen er nog een schepje bovenop door de Britten een "fooi" van 10 dollar extra te vragen. We staan erbij en we kijken ernaar.

Een hele commotie voor slechts één attractie: de Victoria Falls, die wat verderop liggen op de grens van Zimbabwe en Zambia. Tijdens het hoogseizoen laat dit natuurwonder 500 miljoen liter water per minuut los voor een vrije val van 100 meter, over een kloof van een anderhalve kilometer lang. Het regent er hevig - van beneden naar boven. Buiten het natuurpark proberen Zimbabweanen toeristen af te zetten door hun kelderende munt te wisselen voor de "sterke" US dollar, maar je neemt deze couleur locale er gerust bij want de watervallen zijn ronduit adembenemend. En zowel toeristen als inwoners zijn het over één ding eens: Ma fren', Zimbabwe side much bettah dan Zambia side!

December 2006, bezoek aan een Canadese vriendin. We nemen de Chinatownbus naar de grens van Canada en de VS, omsingeld door Aziaten, Spaanstaligen en enkele Canadezen. Bestemming Niagara Falls: slechts half zo groot als de Afrikaanse tegenhanger, maar (bijna) even spectaculair omdat het water er naar beneden klettert in de vorm van een hoefijzer (Horse Shoe Fals). Bovendien is de balustrade gebouwd tot op anderhalve meter van de hevige stroom, wat een duizelingwekkend effect heeft. Het is ijskoud, maar we blijven twee uur lang gapen naar het natuurlijk spektakel.

Maar de meeste busreizigers komen voor een andere attractie: de kitsche, bombastische casino's die vlakbij de watervallen gebouwd zijn. De rit kost 30 Canadese dollar maar een bon voor 25 dollar casinojetons is in de prijs inbegrepen. Op 5 minuten is onze eigen voucher ingeruild voor écht geld, maar sommigen jagen hun waardebon er in één adem door en gunnen de watervallen zelfs geen blik waardig. Terwijl je buiten gratis van een machtsvertoning van de natuur kan genieten, sluiten de gokkers zich op in de hoop een waterval van metalen stukjes te horen rinkelen. Maar natuurfanaten en casinoverslaafden zijn het over één ding eens : the Canadian side is so much better than the American side.

Me(tro)lodie

2006-12-06T14:45:00.000-08:00

De metro tot boven de groene lange Central Park-rechthoek midden op de kaart van Manhattan. Exit Harlem. Tien jaar geleden zou ik die metro misschien niet genomen hebben, uit voorzorg. Nu maakt deze gekleurde buurt een enorme heropleving mee.

Specialiteit van het huis: de Jazz-scene, die ooit Miles Davis grootswingde en nu broedt op nieuwe talenten. In de ondergrondse St. Nick’s Pub worden we getrakteerd op een kruising tussen Jazz en West-Afrikaanse muziek. Het centrale figuur van de band kan zich sterallures permitteren; de originaliteit van zijn muziekinstrument - een Afrikaanse kruising tussen harp, gitaar en trom- verbiedt bij voorbaat alle kritiek. Het erg gemengd, jazzminnend publiek geniet met volle teugen.

Opnieuw de metro, tot vlak onder diezelfde groene rechthoek. Exit Theatre district. De buurt krioelt van de hotels; een paar blokken verder liggen het overbelichte Times Squares en Broadway met zijn wereldberoemde musicals.

Maar we bezoeken een andere specialiteit van het huis: de Carnegie Hall. Het is de ultieme droom van menig strijker of dirigent om hier het beste van zichzelf te komen geven. Ik ben een absolute newby op vlak van klassieke muziek, maar hoe die meneer Marriss Jansons van het Beiers Orkest die meneer Beethoven (Ludwig Von, voor de vrienden) kan doen herleven, daar krijgt zelfs de lekigste leek rillingen van. Het overwegend blanke, symfonieminnend publiek geniet met volle teugen.

De laatste stop op onze metrorit: Union Square. Niks Exit, we blijven in het metrostation. 's Ochtends en 's avonds stroomt een massa in koerstempo langs dit centraal verkeerspunt, er valt dan geen seconde te verliezen. Maar overdag of 's nachts kunnen artiesten hun kans wagen om met een paar muzieknootjes de aandacht van de reiziger te vatten en hen te boeien met hun muzikale talenten.

Zo ook Theo Eastwind (http://www.theoeastwind.com/), die hier een tiental jaar geleden kwam aanwaaien uit Eastenreich, met nul dollar en een oude gitaar. Sindsdien leeft hij van wat metrogangers hem gunnen voor zijn dagelijks optreden. En van de duizenden CD's die hij inmiddels verkocht en waarvan er op ons appartementje eentje helemaal grijs is gedraaid. In de metrogangen combineert hij Stingiaanse en Oasisachtige invloeden in zijn eigen composities. Het meest willekeurig, metrominnend publiek geniet. Al dan niet.

Greetings from Boston!

2006-11-30T13:54:00.000-08:00

Vrijdag, vier uur op de bus langs groen-oranje-rode uitzichten

Uitzichten op de "skyline" (vanuit NY's perspectief: de geheuvelde horizon) van de hoofdstad van Massachussets

Massachussets State House, Old State House, Customs House, Paul Revere House

Andere Houses langs de Freedom Trial die de tourist ervan overtuigen dat Boston de bakermat is van de Amerikaanse geschiedenis

Een geschiedenis so young, so young

Jonge breins die aan hersengymnastiek doen op de Harvard Campus

Een campus gelegen in Cambridge maar Britser dan Cambridge, UK

Overal UK-achtige pittoreske huisjes, waar ook JF Kennedy ooit verbleef

JFK die in Boston tot God verheven lijkt

God die geprezen zij dat ik hier enkele dagen mocht verblijven

Verblijven bij goede vrienden, die ook geprezen zijn natuurlijk

Natuurlijk een eind aan alle mooie reisjes

Provinciestad ex, wereldstad in.

Dierenrijk, Dierenarm

2006-11-26T20:33:00.000-08:00

Honden met een jasje om, daar kan ik al moeilijk inkomen. Nochtans blijken dieren ook in Europa in de mode. In Nederland haalde de Partij van de Dieren zelfs twee zetels in het Parlement. "In naam van de dieren, hartelijk bedankt!" (zie www.partijvoordedieren.nl). Maar een stalen buis met een wollen sjaal om? Dat gaat me net een personificatietje te ver. Met alle respect voor het lijden van springende leidingen, maar bespaar ons een Partij voor de Dingen!

Nog meer gekke -zij het veel stijlvollere- rariteiten vind je in de interieurwinkel om de hoek. Van een majesteuze fruitschaal van halfgesmoten legermannetjes tot een salontafel waarvan het glazen blad glijdend rond drie skateboard-assen pivoteert: mooie herinneringen aan een zorgeloze kindertijd. Iets minder zorgeloos is de vis in het toilet. Een minder mooie herinnering aan diezelfde kindertijd, toen Juffrouw X van de Xe kleuterklas onze geschonken goudvis door de WC spoelde terwijl we haar eigen visjes met de voltallige klas in de tuin van de school gingen begraven. Overstromingen hoeft deze vis weliswaar niet te vrezen; waterbevingen des te meer. Je zou al liever als pijpleiding door het leven gaan hier in Brooklyn.

Want gelijkheid onder dieren is nog geen verworven beginsel. Hond is koning, vis is decoratie. Maar de grootste zieligaard is wel de kalkoen. Naar schatting vond tijdens de laatste weken een genocide plaats van 16 miljoen exemplaren. Happy Thanksgiving!

Broeikast

2006-11-21T15:54:00.000-08:00

Na de opgetutte poedels en decadente knuffelbeesten is het terug tijd voor een VN-bezoekje. Want zonder dat jullie het beseffen hebben de werkzaamheden van de Algemene Vergadering inmiddels een climax bereikt. Ik zoem even in op de 3e commissie die ik van dichtbij volg.

Neem een dorp (de VN) met 192 ouders (de VN-lidstaten). De ouders baren kinderen, resoluties genaamd, in de vorm van een tekst die hun genen draagt. In het dorp worden elk jaar zo’n zestig resoluties geboren in de periode september-oktober. Ze doorstaan een kortstondig groeiproces in oktober-november, onder nauwgezette begeleiding van hun ouders en zogenaamde “medepeters” (co-parrains) die het kind een beetje als het hunne beschouwen.

Bij de geboorte krijgt het kind al de zorgen van de ouders mee, wat blijkt uit de namen die ze dragen. Mexico doopte één van haar kleintjes bijvoorbeeld “Protection of migrants” terwijl het Arabische huishouden gezamelijk met een voorstel over “Defamation of religion” kwam. De nieuweling lijkt ook meestal sprekend op oudere broers en zusjes, de resoluties die voorgaande jaren zijn geboren en goedgekeurd.

Sommige lidstaten zijn eigenwijs en willen hun peuter alleen opvoeden. Geen overleg met andere delegaties, geen blootstelling aan ongezouten kritiek over de pasgeborene. Zo’n resoluties lopen tegen het eind van de puberteit, wanneer het tijd is om te keuren, veelal uit op een stemming die de internationale gemeenschap verdeelt: you either love it or hate it.

Andere resoluties daarentegen worden weken lang becommentarieerd en bijgeschaafd door een groot aantal lidstaten. Onderhandelingen, toegevingen, compromissen. Tegenstellingen over grote principes en pietluttelige details, iedereen kan zijn zegje kwijt. Het eindproduct is niet mooi maar ook niet lelijk; het kan juist door de beugel om met consensus te worden goedgekeurd.

Blijft nog één vraag over waar ik zelf nog niet goed uit ben: wat verwezenlijken de kinderen eenmaal ze hun ouders verlaten?

Alles kan duurder

2006-11-15T12:58:00.000-08:00

Fifth Avenue, een straat van overdaad. Paleizen van winkels wedijveren er om de grootste etalage, de origineelste pashokjes, de luidst rinkelende kassa-kassa. Ik loop de Avenue enkele dagen geleden af totaan de hoek van Central Park. Een glazen kubus vomt er de ingang van een grote Applestore, onder het plein. Pyramide du Louvre, Cube de l'i-pod. Maar voor ik daar aankom maak ik iets mee wat zelfs Bill Gates decadent zou vinden.

Vlak naast de kubus ligt namelijk nog een ander glazen gebouw: dat van FAO-Schwarz. Deze FAO heeft niets te maken met de Food and Agriculture Organisation die de wereld aan basisvoedsel wil helpen. Deze FAO is een beroemde speelgoedwinkel die zich specialiseert in peperdure knuffeldieren die je niet eens kunt opeten. Het is half 6, te vroeg om een winkel van dit kaliber gesloten te zien, maar er loopt geen kat door de keet.

Voor de ingang staat een bende toeschouwers. Ik ruik spektakel en word één met het publiek. Plots slaan de lakeien bij de deur hun trompetten aan; andere zwaaien met brandende fakkels en beginnen luid te zingen. Voor de ingang stopt een limousinebus (dat bestaat dus blijkbaar). Door de getinte ruiten zie ik prinsessenmeisjes in galakleed opgewonden van de aandacht genieten.

Als eerste stapt een 13-jarige knaap uit, geëscorteerd door een glunderende vader die hem dicht tegen zich aandrukt terwijl slingers boven hun hoofd vliegen en een groep meiden "Brandon" scandeert. Een professioneel cameraman filmt hun vreugde. En blijft vreugde filmen totdat 5 limobussen hun lading kameraadjes hebben afgezet. Ze stormen de winkel in om hun eerste pyjamafeestje tussen pluchen zebra's en olifanten te beleven. Brandon, wiens naam in laserstralen op het plafond van de megastore schittert, blijft de rest van de nacht door mijn hoofd fonkelen.

Richy Rich ooit gezien? Ik wel, op 5th Avenue.

Heimwee naar heimwee

2006-11-10T07:50:00.000-08:00

Telkens wanneer je een paar maanden je vertrouwde omgeving verlaat ligt het op de loer. Die kleine, gewone dingen. Aan het geluid van de zware stap en het tikken van een kruk herkennen dat je bejaarde buurman voorbij stapt. Weten welke straten je moet vermijden met je skates omdat de kasseien je er blaren bezorgen. Het ritueel van de vrijdagavondexodus wanneer de Leuvense student, die al heimwee ervaart na een paar dagen, de les te vroeg verlaat om zich naar de ouderlijke haard te begeven.

Heimwee? De toeloop van Belgische kolonialen die sinds kort New York hebben ingepalmd geven me er gewoon de kans niet toe! Het tiental met wie ik regelmatig contact heb doet me bijna geloven dat NY een Belgische provincie is. Het spreekt natuurlijk voor zich dat de Belgische VN-missie aan positieve discriminatie doet ten voordele van haar eigen onderdanen. Het spreekt al minder voor zich dat we als stagiairs zo makkelijk met elkaar opschieten - het aantal inside jokes is bijna niet aangenaam meer voor de buitenstaander. En het is al helemaal vreemd dat het toeval enkele heel goede vrienden naar de Grote Appel heeft gelokt in the summer of 2006. Als kersje op de taart is moeke enkele dagen de New Yorkse drukte komen beleven. Hen allen in NY zien is tegelijk bevreemdend en geruststellend, maar vooral telkens weer viel Spass!

De stad helpt zelf ook wel een beetje om de inburgering te vergemakkelijken. Onze chocolade vind je met het grootste gemak; de supermarkt verkoopt zelfs Callebaut in grote, brute brokstukken van meer dan een pond. En vooral: Stella komt hier haast meer uit de tapkraan dan in Leuven. Hoegaarden, Leffe en Duvel zijn op een boogscheut van mijn appartementje te koop in het 24u/7d biowinkeltje. Het beste van al: blijkbaar heeft de NY'se verkoper nog niet door dat Leffe en Stella als hemel en aarde zijn; het eerste kost amper 20cent meer dan het tweede.

A New York, la Belgique ne se consomme pas avec modération...

NYC DogVille

2006-11-04T13:06:00.000-08:00

Zoals elke zaterdag geniet ik in mijn stamkoffiebar van een opgerolde frambozenscone, een dampende kop koffie (zwart, zoals het hoort) en het overdadige internet dat hier in de lucht hangt, gratis. Ik zit aan het gigantische raam met zicht op Bedford avenue waar hipsters paraderend vieren dat het zaterdag is. Van links komt een onwaarschijnlijk modieus dametje met een vriendin (de vriendin?). In haar armen ligt een prachtig vertroeteld hondje, een kleine husky. Wanneer de vrouw merkt dat ik de scene glimlachend aankijk geeft ze nog een extra knuffel - vertroetel-troetel-poedel... Prachtig. Wist zij veel dat ik net een berichtje wou posten over de grenzeloze adoratie van NY'ers voor hun viervoeters...

Ik zou het niet kunnen staven met cijfermateriaal maar mijn intuïtie zegt dat er in NYC meer puppies zijn dan peuters. Meer zelfs : hondjes lijken wel subsituten voor een eigen nageslacht. Ze gaan naar de kapper, de nageltjes worden zorgvuldig bijgevijld. Hondenjasjes zijn meer de regel dan de uitzondering - of een hond dat nodig heeft is volstrekt irrelevant. Zoals traditionele ouders wil iedereen dat de eigen kroost er het beste voorkomt. Lelijkaards zitten er simpelweg niet tussen. Regelmatig zie je professionele honduitlaters de straten aftrotten, een troep honden voor zich uitlatend. De dogsitters. Of zoals het interview met een typische New Yorker onlangs in Time Out, mijn inspiratiebron om het NY's leven op te snuiven zoals het is :

"- I can't let you go before asking about this little guy on the leash.
- This is my dog Sam. He's a piebald dachshund [= worsthond in luxe-uitgave]. Just picked him up from day care.
- Day care? Sounds facy.
- Yeah, he goes to the dog run. They take really good care of him there. There's even a swimming pool. Sam doesn't like to swim, but he gets to spend the day with other dogs. He's totally spoiled."

Toppunt van deze doorgedreven personificatie krijg je te beleven op de Halloween Dog Parade. Ik heb het festijn door omstandigheden moeten missen maar aan de kostuums die ik in winkels zag hangen weet ik niet of ik er om moet lachen of huilen. Oordeel zelf maar :

http://ny.urbanhound.com/yourHound/viewBio.asp?WebID=96296
http://www.brooklynvegan.com/img/halloween/dogparade2005/5.jpg
http://www.goldsboro-wchs.org/images/halloween%20dog.jpg
http://www.howlinmoonbakery.com/Merchant2/graphics/00000001/pig_costume1.jpg

Human rights for right humans

2006-10-24T09:38:00.000-07:00

Vorig jaar had ik mensenrechten uitgeroepen tot mijn nieuwe godsdienst. Het bestaan van een Opperwezen blijft een twijfelgeval, maar mensenrechten als Hoger Goed, dat stond vast. Groot voordeel : nagenoeg elk land heeft zich vroeg of laat achter de universaliteit van mensenrechten geschaard. Mensenrechten als een globale godsdienst, als het ware.

Ondertussen ben ik een stukje minder naief. Bepaalde Westerse landen blinken gewetensvol uit in hun rol van beschermer van deze wereldmoraal maar gebruiken het tegelijkertijd op een niet altijd nette manier om handelsrelaties naar hun hand te zetten. Mensenrechten als een soort drukkingsmiddel, als het ware. Onmiddellijk verliest het iets van zijn heilig karakter.

Versta me niet verkeerd : ik ben de eerste om mijn afgunst te uiten voor pakweg kinderarbeid. Als ik hier aan de kassa van de supermarkt een meisje van 7 beteuterd zakken zie inpakken, dan kan ik het niet laten op te merken dat dat meisje niet verondersteld wordt te werken op die leeftijd. Maar als je een kindje in Zuid-Amerika verbiedt schoenen te poetsen, dat dan thuis geslagen worden omdat het geen duit in het zakje heeft gebracht... Wanneer is dat kind dan beter af?

Het is daarom niet verwonderlijk dat de meeste arme landen in de VN een luide stem laten horen om sociale en economische rechten meer belang toe te kennen : recht op huisvesting, op gezondheidszorg en op voedsel, daar gaat is het hen om te doen. Politieke rechten (stemrecht bijvoorbeeld, maar ook recht op vrije meningsuiting) zijn dan van bijkomend belang. Wat kan het een Afrikaanse boer wiens oogst verwoest werd schelen of hij een kruisje mag zetten bij een naam die hij niet eens kan lezen?

Dus een globale godsdienst, die mensenrechten? Misschien wel, maar Protestantse stromingen manifesteren zich nu al. En hier en daar een atheïst.

Rooftop Access

2006-10-22T09:45:00.000-07:00

Eén van de voordelen van de "Linkeroever" van NYC is dat je uitzicht hebt op Rechteroever. Rooftop Access is dan ook een begrip in Brooklyn. Toegang tot het dak is toegang tot een prachtig uitzicht. Omdat beelden soms meer zeggen dan woorden zwijg ik even en laat ik mijn fototoestel aan het woord.

VR vs. AV

2006-10-21T11:13:00.000-07:00

Noord-Koreaanse kernproeven, Libanese grensperikelen, slachtpartijen in Darfur. Haalt de VN de krantenkoppen, dan is het jammer genoeg met wapengekletter en genocide. De persgang ligt niet voor niets vlak bij de uitgang van de Veiligheidsraad, waar een 15tal landen beslist over oorlog en vrede. Die pers verwijt de VN wel vaker niet daadkrachtig genoeg op te treden tijdens aanslepende conflicten. Alsof Kofi Anan in zijn eentje vredestroepen naar Soedan zou kunnen sturen. Dat “VN” geen autonome instelling is maar een vereniging van naties, en dat de verantwoordelijkheid en politieke wil uiteindelijk bij die naties ligt verliest men af en toe uit het oog.

De Algemene Vergadering, waar elk land één zeteltje heeft, of je nu VS heet of Micronesia, geniet net iets minder appeal. Via resoluties probeert de AV een wereldconsensus weer te geven over uiteenlopende onderwerpen zoals visserij, misdaadbestrijding en geweld tegen vrouwen. De tekst van de resoluties wordt tot op de komma uitgepluisd. Onderschat het verschil niet tussen to welcome a report en to take note of a report, dit soort nuances houdt diplomaten uren zoet. Zelf buig ik me vooral op de massa resoluties die besproken worden binnen de “Social, humanitarian and cultural committee” van de AV. Laat je niet misleiden door die naam; in werkelijkheid gaat de hoofdbrok van de teksten er over mensenrechten.

De laatste dagen is er wel persaandacht voor de AV : het kiest de landen die in de Veiligheidsraad mogen zetelen voor de komende paar jaar. België, Italië, Zuid-Afrika en Indonesië werden vlot verkozen maar de Zuid-Amerikaanse zetel wordt fel betwist. Protagonisten zijn Guatemala -onder de vleugels van de Westerse landen - en Venezuela, dat onder President Chavez een uitgesproken eigen koers vaart die bij Amerikanen de haren doet rijzen. Een nieuw Cuba, zeg maar. Na 30 stemrondes heeft nog steeds geen van beide de vereiste 2/3-meerderheid. Wordt vervolgd...

Spotlights

2006-10-14T13:03:00.000-07:00

Als de New Yorkse mengelmoes van afkomsten een taart zou zijn, dan is 45th street @ 1st avenue op Manhattan er de kers van. Dit stukje grond werd na de 2e wereldoorlog aan de internationale gemeenschap afgestaan om er Naties te Verenigen. Waarom NYC, dat op zich toch al genoeg te bieden heeft aan entertainment? Eensklaps werd Amerika’s deelname aan de internationale organisatie ermee verzekerd en kreeg ook gulle gever Rockfeller waar voor zijn geld. Voor wat hoort wat, bleek toen al.

De laatste dagen stonden in het teken van Korea. Nucleair Noord-Korea speelde alweer uitdagend met vuur. Terwijl het hiervoor gestraft werd en Kim Jong-Il sindsdien geen luxegoederen meer mag importeren, wordt Zuid-Korea in de bloemetjes gezet met een kersverse VN-Secretaris-Generaal, Meneer Ban Ki-Moon (laat u niet misleiden, beste vrienden : Ban is een achternaam). Voor het groene VN-gebouw staat al een week lang een konvooi met Aziatische media : loop je er voorbij dan ben je steevast figurant in een Koreaanse nieuwsuitzending. De vraag is welk Korea, Noord of Zuid. Aan de gelaatsuitdrukkingen van de verslaggevers kan je het alvast niet raden; in Noord-Korea brengt de staatstelevisie ook enkel goed nieuws.

Ik verwacht ook Belgische zenders, morgen. We worden namelijk voor 2 jaar verkozen tot één van de 10 tijdelijk leden van de Veiligheidsraad. Meeoordelen over ’s werelds vrede en veiligheid zullen we. Gedaan met wachten aan de deuren van dit belangrijk orgaan om wat info los te weken over de nieuwste beslissingen. Voortaan zullen andere delegaties bij onze vertegenwoordigers komen smeken om nieuwsscoops! Zou er ooit een tijd komen waar al die vergaderingen gewoon openbaar zijn zodat iedereen gelijke toegang heeft tot informatie, tot vrede en tot veiligheid? In een Meilleur Monde, vast en zeker...

Miljaar!

2006-10-10T12:09:00.000-07:00

Warempel, er zijn minder aangename plekken om te vertoeven... Stap even mee door Williamsburg, mijn tijdelijke thuis.

We vertrekken vanop Bedford Avenue, de bruisende hoofd-ader van deze levendige wijk van Brooklyn. We stoppen even bij een grote boekenwinkel waar Lou Reed en Steely Dan ons naar de juiste lectuur leiden. Een beetje verder, Pizza naast Thaï naast Freshly Baked Muffins. We lopen voorbij trendy interieurwinkels en stappen een hangaartje binnen met tweedehandskledij waar artiesten gadgets ineen knutselen. En last but not least : we houden de tel niet meer bij van het rijk palet aan cafeetjes waar je je dorst, van welke aard ook, kan lessen in ruil voor een fiks aantal dollars en het vertonen van je identiteitskaart.

Ondertussen wandelen we voorbij een wereld van verschillen. Enkele Poolse vrouwen lopen hun traditionele bakkerij binnen terwijl wat verderop twintigers met zwarte hanenkammen de nieuwe lip-piercing van één van hen keurt. In ons appartement wonen zowel gezinnen met kindjes, studenten als een Clockwork Orange-achtig figuur, bolhoed en stretchbroek incluis.

En dan heb je nog mensen uit de modewereld, hemeltje! Wereldberoemdheden heb ik nog niet gespot maar het heerschap dat de andere kamer van het appartementje bewoont kan alvast zijn brood verdienen met mooiwezen. Jullie denken dat ik het getroffen heb? Bedenk er dan bij dat hij naast een degelijk uiterlijk ook Nederlands bloed geërfd heeft en een zeer uitgesproken gevoel voor humor dat mijn taalgebruik als voornaamste doelwit heeft. Zo heet ik sinds twee weken Polleke en word ik ’s ochtends begroet met “miljaar”. Ik word trouwens ook bedankt met “miljaar” en uitgewuifd met “miljaar”.

Dus euhm... Miljaar!

Aan de oever van de East River

2006-10-06T06:56:00.000-07:00

Zoals elke housing hunter heb ik uren, dagen, weken doorgebracht op de beruchte Craigslist. Op deze Amerikaanse website vind je letterlijk alles, van afgedankt meubilair tot de duurste Bentleys. En honderden Kamers Te Huur, elke dag.

Je zou denken dat dit grote aanbod makkelijk aan de vraag voldoet. Forget it. Voor elk vrij kamertje staan er dertig kandidaten aan te schuiven. Ook al mail je vol enthousiasme dat je respectful, laid back, clean en easy to get along with bent, 8 kansen op de 10 krijg je zelfs geen antwoord. De 2 andere mailen terug dat ze liever met een langetermijnhuurder in zee gaan. Ondanks de frustraties bleef ik uitsluitend op Manhattan zelf zoeken. Uit koudwatervrees en schrik voor lange metroritten durfde ik de rivieren langs het smalle schiereiland niet over te steken.

Het toeval bracht me tot betere inzichten. Eind Augustus kwam ik op de blog van een Nederlander terecht met wie ik samen in Zuid-Afrika zat. Tussen de lijntjes door las ik dat hij in NYC verbleef. Wat een koffietje moest worden (of laat die –tje maar vallen : je drinkt hier koffie per halve liter) werd uiteindelijk een kamertje in zijn Brooklyns appartementje. Inderdaad, aan de andere kant van de rivier, waar het gras blijkbaar toch veel groener is dan verwacht (meer daarover in een volgende post). Of waar een blog zoal niet goed voor is!

Mr Dividend

2006-09-30T13:57:00.000-07:00

Je kent hem uit de film : de blonde Golden Boy, blauw hemdje met opgestropte mouwen, beige-bruine dockersbroek en vooral die spierwitte brede glimlach. Neem er twee van dat soort en ontmoet ze in een goedkope Indische take away. Bewonder terwijl je op je gekruide wrap wacht hoe ze tegen elkaar opbieden over de stock options die ze deze week hebben laten gelden, welke aandelen in de lift zitten en welke je beter onmiddellijk van de hand doet. Schaamteloos pochen ze over hoeveel $ van dit en hoeveel £ van dat. Wanneer een Indische vriend binnenkomt groet één van onze CEO-in-spe’s hem luidkeels. “Hey! Mr. Dividend!”. Jan, Magali en ik kijken elkaar glimlachend aan. Welcome to the United States of America.

Competitie, toegevoegde waarde, altijd beter, altijd rijker. Betaalde vakantie worden getimed in termen van minuten terwijl je overuren hebt met de regelmaat van de klok. Ook in het alledaagse leven valt het op : het gemak van open winkels ’s avonds en op zondag, businesslui die hun ontbijt in een kartonnen zakje in hun kantoor binnensmokkelen, de legendarische Starbucks koffiebeker in de hand. Doen deze mensen ooit aan sit back en relax?

Groot voordeel is dat je héél hoog kan vliegen. Wat XL-rijkdom is bij ons, is hier maar "medium". The sky is the limit, je zou voor minder beginnen zweven. Keerzijde van de medaille is dat je ook héél laag kan vallen. Bepaalde jobs worden amper betaald en laten de werknemer over aan de gratie van de klant, die met een fooi zijn oordeel velt over de kwaliteit van de geleverde dienst. Maar als de $14 op de menukaart er eigenlijk 17 zijn op de eindrekening door de taks, dan is de lust om te tippen al snel geblust.

Wolken krabben, zonnen stralen

2006-09-26T19:15:00.000-07:00

Bij gebrek aan breedte groeit schiereiland Manhattan in de hoogte. Wandel je door de straten net ten zuiden van Central Park dan merk je amper dat de hemel boven je hoofd nog wonderlijk blauw ziet voor deze tijd van het jaar. Tussen de eindeloze muren van glas en staal voel je je kleiner dan ooit.

Zo bedwelmend wolkenkrabbers zijn als je aan hun voet loopt, zo'n meesterlijk gevoel geven ze eenmaal je de oorsuizingen in de lift doorstaan hebt en aankomt op de 41e verdieping. De Belgische delegatie heeft sinds kort één van de hoogste etages van een skyscraper ingepalmd. 360° uitzicht, de Crystler en de Empire State building aan de ene zijde, de groenachtige VN-rechthoek op de oever van de East River aan de andere. En terwijl je staat te genieten van het overdonderend uitzicht en even het gevoel krijgt dat je deze stad van hieruit wel aankan, merk je plots dat nog maar aan de navel komt van de Trump World Tower twee blokken verderop. Skyscrape, skycraper, skycrapest.

Nu we het toch over stenen contructies hebben : iemand zich ooit zotgepiekerd over hoe ze 191 landendelegaties in een parlementszaal doen zetelen terwijl het VN-gebouw langwerpig en aan de smalle kant is? Ik heb TV-beelden van de Algemene Vergadering - bijeenkomsten in een enorme, ronde zaal - om die reden altijd gewantrouwd. Er klopte iets niet in de verhouding foto's_VN-binnenkant / foto's_VN-buitenkant. Nu heb ik ontdekt how they play the trick. Nààst die groene pilaar van het secretariaat-generaal staat simpelweg een apart plat gebouw voor de Algemene Vergadering. Zo kan ik het ook.

U hoort het. Mijn naïviteit krijgt onmiddellijk een stevige deuk. Benieuwd naar de Ontnuchtering van Morgen.

New York Revisited

2006-09-24T20:12:00.000-07:00

Je weet het of je weet het : tot Kerstmis bijt Kleine Lies in Amerika's Grote Appel. Het klinkt een beetje zoals een Davidinnetje dat Goliath te lijf gaat. Bijblijven met de onophoudende stroomversnellingen van New York heeft inderdaad iets weg van een strijd. Druk, drukkend, indrukwekkend. Belgen denken dat overdaad schaadt; hier is het gewoon een way of life.

Maar om eerlijk te zijn : veel strijd is er nog niet geweest tijdens de eerste dagen van New York Revisited. Een yellow cab met Ghanese chauffeur die een oscar voor beste mannelijke bijrol verdient bracht me naar de West Village - zijn preek over hoe streng en kuis hij zijn dochter opvoedt verloor alle geloofwaardigheid toen hij in het handschoenenkastje foto's van een Starbucks-opdienster in adamskostuum bleek te bewaren.

De Village is dagelijks decor voor NYU-studenten, poppemiekes met korte rokjes en grote zonnenbrillen, gay-men-and-proud-to-be-so, vous voyez le genre. Pluk er een willekeurig staaltje mensen van 't straat : niet alleen zullen de meesten uitblinken in ofwel intelligentie, ofwel fashion (ofwel beide), bovendien hebben er geen twee dezelfde huidskleur. De Leuvense Village kan er wat van leren.

Dat ik eventjes deel mag uitmaken van het toneel heb ik te denken aan Magali & Jan die zo vriendelijk zijn hun gigantische uitklapzetel enkele dagen voor me ontvouwen. Ze hebben enkele jaren in deze meilleur des mondes voor de boeg en genieten alvast met volle teugen. De scène die ik speel is een pak korter maar hopelijk net zo interessant for the time being!

Morgen begint het echte werk, de stage bij de Permanente vertegenwoordiging van België bij de VN. Nu wereldleiders met hun gevleugelde woorden de spits hebben afgebeten van de jaarlijkse bijeenkomsten van de Algemene Vergadering is het tijd om de kleine lui in te schakelen voor de komende paar maanden. Tijd om van de laatste stilte voor de storm te genieten!

Lies Caendide

2006-08-27T06:15:00.000-07:00

Some 250 years ago Voltaire took its naive character Candide for a journey through reality. Astonished by the strange manners he'd encounter all over the world, the young lad would question its tutor to try and understand cruelty. Pangloss would patiently explain the rationality and vertues of slavery, of inquisition, of murder. Indeed, concludes Candide, convinced by the teacher's rethoric, we're living in the meilleur des mondes possibles.

I haven't met wolves so far, just humans acting humanly. 22 years of peace and joy, Thank The Lord... Yet it's time to explore. As some have been calling me (too) ideological or even naïve, I want to take some time to discover the ground beneath other people's feet to judge by myself whether this is a great world indeed.

Friends and family don't you worry, I don't have the intention to live terrible experiences just to find out what it feels like! I will do my best to get off the NYC subway in time in order to avoid Bronx-at-night. I will try and find wireless hotspots in the Congolese countryside to keep in touch (if ever the Belgian state sends me there). To convince you, I'll leave a message on this blog every once in a while. Please feel free to interact : let's make one of the meilleur des mondes possibles out of this site!